Το ρεμπέτικο ως μουσικό είδος, φαίνεται να έχει της απαρχές του στην Σμύρνη, απο τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα.

Παρόλα αυτά, διαδόθηκε και ρίζωσε γρήγορα σε άλλες, κυρίως παραθαλάσσιες περιοχές, όπως είναι ο Πειραιάς, η Θεσσαλονίκη, η Καβάλα κλπ. Ένας σταθμός ορόσημο για την διάδοση και άνθηση της μουσικής αυτής, ήταν η Περιοχή του Πειραιά ο οποίος ήταν κέντρο συνάντησης προσφύγων, εργατών,καλλιτεχνών και περιθωριοποιημένων. Εκεί το ρεμπέτικο πήρε μορφή, θεματολογία.

Σημείο αιχμής των ρεμπέτηδων ήταν η περιοχή του Πειραιά, πρώτα η Δραπετσώνα και μετά η Τρούμπα.

Εκεί γεννήθηκε το ρεμπέτικο τραγούδι .

Οι εργατικές γειτονιές των Καμινίων, της Δραπετσώνας, της Κοκκινιάς και του Αγίου Διονυσίου, της Τρούμπας, της Καστέλλας, σε συνδυασμό με την έντονη ναυτική δραστηριότητα και την οικονομική ανέχεια, διαμόρφωσαν ένα πλούσιο κοινωνικό υπόβαθρο για την εξέλιξη του ρεμπέτικου.

Παράλληλα, οι χώροι κοινωνικής συνεύρεσης, όπως τα καφενεία, τα κουτούκια και οι τεκέδες, αποτέλεσαν σημεία αυθόρμητης μουσικής δημιουργίας.

Η πόλη του Πειραιά και οι γειτονιές του, είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένες με το μουσικό αυτό είδος, καθώς εκεί είναι που ξεχώρισε το καθαρά “πειραιώτικο” στυλ, απο αυτό που ήρθε απο την Σμύρνη, αυτό που έφεραν μαζί τους οι προσφυγικοί πληθυσμοί στον Πειραιά απο το 1920 και μετά.

Το ρεμπέτικο του Πειραιά, εξέφραζε το περιθώριο, ενα στυλ μουσική σκληρότερο απο τα προηγούμενα, πιο “ωμό” και αληθινό. >Εδραιώνονται το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς ως κεντρικά όργανα..

Με την πάροδο του χρόνου, η μουσική αυτή έφυγε πέρα απο τους τεκέδες και τις παραγκουπόλεις των λιμανιών, καταλήγοντας να γίνει η μουσική των λαϊκών συνοικιών του Πειραιά και της Αθήνας